Ένα λικεράκι θα το πάρετε!, ήταν η απαραίτητη προτροπή - ερώτηση στα σαλόνια του περασμένου αιώνα.

Δεκαετίες ολόκληρες, κάθε καλοκαίρι, κοντόχοντρες γυάλες με βύσσινα και ζάχαρη έλιωναν αργά και βασανιστικά στον ήλιο, σε ταράτσες και μπαλκόνια αθηναϊκών, και όχι μόνο, σπιτιών. Στα παιδικά μας μάτια, το τσέρι, απαγορευμένο καθώς ήταν, φάνταζε πολύ πιο μυστηριώδες σε σχέση με την αθώα δροσερή βυσσινάδα και το γλυκό του κουταλιού βύσσινο. Κάποια στιγμή, τα σπιτικά λικέρ θεωρήθηκαν «ξεπερασμένα» και σχεδόν χάθηκαν. Τώρα όμως, που όλα αλλάζουν και κατεδαφίζονται με θόρυβο, αναζητάμε στηρίγματα σε παλιές καλές στιγμές και αναμνήσεις. Ξεφυλλίζοντας τα παλιά τετράδια με συνταγές της μαμάς και της γιαγιάς, ξεκινήσαμε δείλα τη παρασκευή σπιτικών  λικέρ με τα φρούτα του καλοκαιριού κατά βάση  εκείνα που θα σερβίρουμε όλες τις υπόλοιπες εποχές, σκέτα ή σε κοκτέιλ   με περισσό καμάρι το χειμώνα στα πάρτι και τα τραπέζια. Κάθε γουλιά κι ένα στιγμιότυπο.

Εκτός από κέρασμα, τα λικέρ μπορούν να προστεθούν σε κρύα και ζεστά ροφήματα όπως ο καφές, το τσάι αλλά και σε φρεσκοστυμμένους χυμούς, σε σόδα ή τόνικ. Ακόμη, μπορεί να αποτελέσουν συστατικό κοκτέιλ, αλλά και να νοστιμίσουν γλυκά, παγωτά ή σορμπέ και σάλτσες.